کوچیکتر که بودم دوس داشتم یه اتوبوس داشتم، هی آهنگای شاد میذاشتم، هر کی هم که میرفت وسط و میرقصید ازش کرایه نمیگرفتم، بزرگتر که شدم و دیدم جمعها رو زیاد دوس ندارم، دلم خواست تاکسی داشته باشم، یاد گرفتم به بشکن زدن مسافرام بسنده کنم...

شهرام شب پره کلی تا از بهترین خاطره هامو یادم میاره، دو سه سالیو که تو زندگی دانشجویی، با صداش از خواب پا میشدم و دعوای همیشگی، " تو که اولو آخر مال مایی، روزها رو میدونم شبا کجایی "، " زده رنگین کمون پل، درومد از حموم گل "، چند ماه هر روز با آهنگ " دلبرم دلبرکم " که یکی از آهنگای قدیمیش با ناهید بود، امین کل ساختمونو بیدار میکرد، الان احتمالاً مردم بدبخت یه بلاد دیگه با این آهنگا از خواب بیدار میشن، با شخصیتشم خیلی حال میکنم...

صدای فرامرز اصلانیو دوس دارم، فرهاد و فریدون فروغی رو هم دوس دارم، کوچیکتر که بودم سیاوش قمیشی و حبیب هم گوش میکردم...

دلکش، هایده، ابی، گوگوش، داریوش که برای اکثر ایرانیا کلی خاطرن...

محسن نامجو رو اخیراً زیاد گوش میدم، تو داخلیا صدای علیرضا عصارو دوس دارم، استاد شجریان هم که...

دوس دارم تو یکی از کنسرتای شماعی زاده باشم، یه دختر کره ای تو گروه خانوم خردادیان هست که تو کنسرتاش حرکات موزون انجام میده، سابقه ارادتم بهش برمیگرده به خیلی قبلتر ها، میخوام بهش شاباش بدم، وقتی برنامه تموم شد و همه گمو گور شدن، برم پشت صحنه، ازش یه آدرس بپرسم، وقتی با لبخند گفت نمیدونه، منم یه لبخندی بزنمو ازش بپرسم اصلاً دلش با من هست؟

سروش لشگریو دوس دارم، چون صدام خوب نبود این وبلاگو راه انداختم، اگه اون موقع با موسیقی رپ بیشتر آشنا بودم الان این وبلاگو نداشتم...

از داداش شهرام شب پره خوشم نمیاد، همیشه به قدرت تخیل اونایی که بریتنی اسپیرز و جنیفر لوپز رو صوتی گوش میدن حسودیم میشده، از خیلیای دیگه هم خوشم نمیاد ولی خب هر چی مسافرا درخواست کنن اگه تو آرشیو باشه براشون میذارم...

از بقیه دوستای خوانندم که ازم انتظار داشتن ولی فراموشی اجازه نداد اسمشونو بیارم عذرخواهی میکنم...